داور یسری ، در 28 فروردین 13322 در کوچه معمار اردبیل، از مادری به نام سلمه نجد نبادی و در خانواده موسی یسری – که خانواده ای متدین ومذهبی و کم درآمد بود- به دنیا آمد. داور در اول مهر1338 به همراه برادر کوچک ترس ( جعفر ) به دبستان کمال رفت و در سال 1343 دوره ابتدائی را تکمیل کرد . او در انجام تکالیف درسی جدی بود و از مدرسه که بر می گشت بدون اینکه پدر و مادرش یادآوری کنند تکالیف را انجام می داد . از دوران مدرسه روحیه طرفداری از حق و عدالت در داور آشکار شد و از کودکی جانب مظلوم را می گرفت داور در سال 1341 به همراه خانواده به تهران مهاجرت کردد و...
زندگی نامه شهید حسین باقری"نابغه جنگ"

زندگی نامه شهید مهدی زین الدین
شهید زینالدین در 18 مهر سال 1338 ش، در خانوادهای مذهبی در شهر تهران، در خیابان ری دیده به جهان گشود. پدر و مادرش که از معارف اهلبیت برخوردار بودند، اسمش را «مهدی» نهادند. پدر شهید زینالدین از فعّالان مذهبی و سیاسی زمان خود بود که بارها به خاطر فعالیت سیاسی، تبعید و در شهرهای مختلف کشور، طعم تلخ زندان رژیم طاغوت را چشیده بود. مادر آن شهید نیز از مربیان قرآن و اشاعه دهندگان معارف اهلبیت علیهمالسلام به شمار میرود.

وصیت نامه شهید داور یسری"سردار سبلان"
بسم الله الرحمن الرحيم
من
طلبنى و جدنى و من وجدنى عرفنى و من عرفنى احبنى و من احبنى عشقنى و من عشقنى
عشقته و من عشقته قتلته و من قتلته فعلى ديت و من على ديته فانا ديته.
هر كس مرا جستجو كند
پيدايم مىكند و هر كس پيدايم كرده مىشناسدم و هر كس مرا شناخت دوستم مىدارد و هر كس دوستم داشت عاشقم مىشود و هركس بمن عشق ورزيد من نيز باو عشق مىورزم و هركس را كه من باو عشق بورزم او را مىكشم و هركس را كه من بكشم خونبهاى او به عهده من ا« شهادت درى است از درهاى بهشت كه فقط بسوى اولياء خاص باز مىشود . مولى على (ع)

کشته ی عشق
کشته عشق
عجيب بود رابطهي ميان اين پدر و پسر. من گمان نميکردم در تمام عالم، ميان يک پدر و پسر اين همه عاطفه، اين همه تعلق، اين همه عشق، اين همه انس و اين همه ارادت، حاکم باشد. من هميشه مبهوت اين رابطهام.گاهي احساس ميکردم که رابطه حسين با علياکبر فقط رابطهي يک پدر و پسر نيست. رابطهي يک باغبان با زيباترين گل آفرينش است.
بقیه در ادامه مطالب.........
برنامه مداحی حاج محمد باقر منصوری در محرم و صفر 91
سیره اخلاقی امام حسین(ع)
اوج انسانیت امام
امام حسین(ع) خود اهل کرامت و بزرگواری بود. لذا شامی دشنام گو را به خانه می برد و همواره دست احسان از رحمت رحمانی خویش به دوست و دشمن می رساند. آن حضرت(ع) به مردم سفارش می کرد که در نیازهای خویش به نزد هر کسی نروند؛ زیرا تنها گروه های خاص از جامعه هستند که بی توجه به ایمان و مذهب و نژاد و رنگ و مانند آن تنها به حکم انسانیت خویش دستگیر دیگران هستند و احسان می کنند. امام حسین(ع) در این باره فرمودند: لاترفع حاجتک الا الی احد ثلاثه : الی ذی دین، او مروه او حسب؛ جز به یکی از سه نفر حاجت مبر: به دیندار یا صاحب مروت یا کسی که اصالت خانوادگی داشته باشد. (تحف لعقول،ص152)


